به غم کسی اسیرم که زمن خبر ندارد

عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد

دل من زغصه خون شد دل او خبر ندار

دو انسان در بهشت بود ، در آغوش خدا و غمي نداشت!
هبوط رخ داد
انسان تنها شد
و خدا مادر را آفريد!
................
آئينه وار

كسي كه مثل كسي نيست ، عين آئينه‌!
كسي شبيه غزل : عاشقي نهادينه !!

طلوع عاطفه اي ناب : شرق پيشاني اش !
چه شادمانه به سر مي رسد شب كينه

درون چشم سياهش بهار مي آيد
و برگ برگ غزل مي رسد به سبزينه !

براي كسب بهارش جواز لازم نيست!
نه حسن سابقه مطرح ،‌ نه سوء پيشينه!!

چه كارمند عجيبي ! هميشه كارش عشق!
نه ( شنبه ) دارد و ( يكشنبه اي )، نه ( آدينه ) !!

چه هرم مهر لطيفي ميان دستش هست!
همان دو دست صميمي … دو دست پر پينه!

كسي كه درد پسر را ، نديده ،‌ مي فهمد
شبيه قصه سهراب … عين تهمينه!

و گندم دل او را چه خوب آبش داد
ز رودسار محبت كه داشت در سينه !
×
دوباره نام نجيبش :‌ طنين لالايي!
دوباره مادر و روحي شبيه آئينه…

بگذار صادقانه بگویم خسته ام...

بگذار صادقانه بگویم دگر شکسته ام........بیزار از خود و از شب و از سیاهی....  دیگر مجالی برای نفس کشیدن

 نیست ......دیگر نویدی برای گریستن نیست. اینجا تمام غمها دست دوستی بر من میزنند ..... اینجا دلم در

 انتظار کیست....؟  من میمانم میدانم میسوزم من میمانم میدانم میپوسم. دل خوش میکنم که غمها نابود

 میشوند ... بیهوده نشسته ام.................!   در این اتاق هیچ راه عبور نیست....... توی ثانیه های غصه و درد

 یک دل و تنها میمونم ..... دل خوشم با این سیاهی و با این شب ای دل هر جور میخواهی گریه کن. من تو را

 تنها گذارم تو گریه کن....!

هر چه کردم نشوم از تو جدا بدتر شد √
از دل ما نرود مهر و وفا بدتر شد√
مثلا خواستم این بار موقر باشم√
وبه جای تو بگویم«شما» بدتر شد√
این متانت به دل سنگ تو تاثیر نکرد√
بلکه بر عکس فقط رابطه ها بدتر شد√
آسمان وقت قرار من و تو ابری بود√
تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد√
چاره دارو ودوا نیست که حال بد من√
بی تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد√
روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت√
آمدم پاک کنم عشق تورا بدتر شد√

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه باید برم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

 گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم انقدر دارم که می خواهم تمام فصلها را

بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست!

ایینه ام را بردهان تک تک یاران گرفتم

تا روشنم شد در میان مردگانم همدمی نیست!

همواره چون من نه

فقط یک لحظه خوب من بیندیش

 لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست!

 

 

 

 

 بعد از گذشت سالها اندوه و دلگيري 

حالا سراغ از اين من  دلتنگ مي گيري؟؟ 

حالا که ديگر دستهايم خالي از عشق اند 

سرشارم از شرجي ترين شبهاي زنجيري 

من خواب ديدم ، خواب باراني که مي آيد 

اما تو رفتي و نشد اين خواب تعبيري 

باران نيامد ، نه! نيامد، بعد تو هرگز

آن وقت مي پرسي چرا از جان خود سيري؟ 

بعد از گذشت سالها بي پنجره بودن 

حالا براي اين دل تاريک مي ميري 

گيرم تمام آسمان را هم به من دادند 

پرواز ممکن نيست وقتي که زمين گيري...

 

 

اشک ها هم دیگر ارام بخش قلب خسته ام نیست

غمگین تر از آنم که باران یارایم باشد

و تنها تر از آنکه چشمهایم همراهم شوند

خدای بزرگ این دل کوچکم

تنهایم مگذار

پناهم باش

قلب من نای این سنگینی را ندارد

کمکم کن

پروردگار من

 پروانه شکستن هنر انسان نيست گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم يادمان

 باشد سر سجاده عشق جز براي دل محبوب دعايي نکنيم يادمان باشد اگر

خاطرمان تنها شد طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

امشب به یاد تک تک ِ شب ها دلم گرفت در اضطراب کهنه ی غم ها ،

دلم گرفت انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد در التهاب ِ خیس ِ ورق ها

، دلم گرفت ! از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت ... از گفتن تمام غزل ها

دلم گرفت ... در انتظار تا که بگیرم خبر ز تو ... در آتش ِ گرفته سراپا... دلم

گرفت ! متروکه نیست خلوتِ سرد دلم ولی از ارتباطِ مردم ِدنیا دلم گرفت !

 یک رد ِ پا که سهم ِ من از بی نشانی است! از رد ِ خون که مانده به

هر جا دلم گرفت!!

پیداست هنوز شقایق نشدی ... زندانی زندان دقایق نشدی ... وقتی که مرا از دل خود می رانی ... یعنی که تو هیچ وقت عاشق نشدی ... زرد است که لبریز حقایق شده است ... تلخ است که با درد موافق شده است ... عاشق نشدی وگر نه می فهمیدی ... پاییز بهاریست که عاشق شده است!!!

صدای خش خش برگای خزونی

                         توی گوشـــ ـم ناله میکرد

اسمــ ـون بغضشــ ـو تو حلقه ی

                                   ابرای سیــ ـاهش پاره میکرد

رعد و برق نگاه شهــ ـرو

                         با صداش خواب زده میکــ ـرد

زمین از این همه سنگینی بـ ـاد

                                   به روی شونش گله میــ ـکرد

همچنان پای پیــ ـاده

                      فارغ از صدای خشــ ـم اسمونی

بیخیال از ناله ها و گله های بـ ـرگای زرد خزونی

           جاده های بی کسی رو

                       گم میکـ ـردم اروم اروم

تن غربت رو می شستـ ـم

                        زیر قطره های بــ ـارون

من به یــ ـاد عطر بـ ـارون زده ی گلای پونـ ـه

   می کشیـ ـدم پای خستـ ـه مو تو جاده

                               به هوای بوی خونـ ـه

   وقتی صدای خونـ ـه من و تا اخر جاده میکشـ ـونه

               این سرابه توی جاده

                           که چشـ ـامو می

 پوش

ـ ـونه

مبهوت مانده به افسانه زمان

و نگاهی پر از نقطه حیرت.......؟!

من از سرمستی یک برگ حیرانم

که در آغوش مرگ می رقصد

و یا شاید این لالایی مرگ است

که آرام وی را به خواب زمستانی می برد

چه کسی می گوید خزان فصل است

که من آنرا وصل می خوانم

مگر نه آنکه خاک اصل است

و مقصود(( رسیدن )) 

ایرادی ندارد

* خاصیت دنیا چنین است

که مردمانش به ظاهر می نگرند و تظاهر می کنند.*

((همگان می گویند ز اصل ..و زمین مادر ماست ..و همه از خاکیم .

 پس چرا جبر زمان در دل پاییز نوشت،.فصلی از هجرت و مرگ .

آخر این اصل کجاست ؟ نو درختی لرزان،.یا دل خاک سیاه ..؟

نه مگر از خاکیم ؟ و زآن می روییم ؟))

قهر

نگه دگر به سوی من چه میکنی؟
چو در بر رقیب من نشسته ای
به حیرتم که بعد از آن فربیها
تو هم پی فریب من نشسته ای
به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا
که جام خود به جام دیگری زدی
چو فال حافظ آن میانه باز شد
تو فال خود به نام دیگری زدی
برو ... برو ... به سوی او مرا چه غم
تو آفتابی ... او زمین ... من آسمان
بر او بتاب ز آنکه من نشسته ام
به ناز روی شانه ستارگان
بر او بتاب ز آنکه گریه میکند
در این میانه قلب من به حال او
کمال عشق باشد این گذشتها
دل تو مال من تن تو مال او
تو که مرا به پرده ها کشیده ای
چگونه ره نبرده ای به راز من ؟
گذشتم از تن تو زانکه در جهان
تنی نبود مقصد نیاز من
اگر بسویت این چنین دویده ام
به عشق عاشقم نه بر وصال تو
به ظلمت شبان بی فروغ من
خیال عشق خوشتر از خیال تو
کنون که در کنار او نشسته ای
تو و شراب و دولت وصال او
گذشته رفت و آن افسانه کهنه شد
تن تو ماند و عشق بی زوال او

اجازه هست خيال كنم تا آخرش مال مني

خيال كنم دل منو با رفتنت نمي شكني

اجازه هست خيال كنم بازم مياي مي بينمت

بااون چشماي مهربون دوباره چشمك ميزني

طپش طپش باچشمكت غزل بگم براي تو

بااتكا به عشق تو تو زندگي برم جلو

شيشه اي مي شکند... يک نفر مي پرسد...چرا شيشه شکست؟ مادر مي گويد...شايد اين رفع بلاست. يک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشي مثل يک کودک شيطان آمد. شيشه ي پنجره را زود شکست. کاش امشب که دلم مثل آن شيشه ي مغرور شکست، عابري خنده کنان مي آمد... تکه اي از آن را برمي داشت مرهمي بر دل تنگم مي شد... اما امشب ديدم... هيچ کس هيچ نگفت غصه ام را نشنيد... از خودم مي پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم کمتر است؟ دل من سخت شکست اما، هيچ کس هيچ نگفت و نپرسيد چرا ؟

خسته از عشق , خسته از محبت و مهرباني, بريده از صداقت و صفا , زخم خورده ي كلامي

 عاشقانه اعتمادي بي مورد , با غروري شكسته در ميان اين آشفته بازار تو را يافتم وپنداشتم

 تو از قبيله ي انسانيت آمده اي
تو از جنس صداقتي , از چشمانت مهرومحبت را مي توان آموخت. كلامت نشان معرفت

و وفاست.دستانت سخاوت را هديه ميدهند ومن متحير كه تو را چه به اين آشفته بازار؟؟؟
تو را اينگونه يافتم وليكن نگرانم , نگران كه مبادا در اين آشفته بازار انسانيت را بدزدند و من

 با گل سرخ پژ مردهي در دست و قطره اشكي گوشه ي چشم , سر راهي كه تو را يافتم بايستم و

 در حسرت ديدار دوباره ات اشك بريزم
باش تا باشم كه وجودم بسته به وجود توست

اي مهربان من